رو به راه... 👣

°•﷽•°

هنرکده ی «رو به راه» 👣

ارتباط با مدیر:
@kooh

* مسئول تبادل و تبلیغ:
@e.khaky



کانال دوم با کارکرد متفاوت:
@arj_e_ensan


#طراحی_چهره

🌷«شهید محسن حججی»


☘ هنرڪده

⇨🔹 https://splus.ir/roo_be_raah
🔹⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧
4 ماه پیش
┄┅═🍃🌷🍃═┅┄

📒 «قصه ی دلبری»


⏪ بخش چهاردهم:

تا قبل از ازدواج، به کله پاچه لب نزده بودم. کل خانواده می نشستند و بَه بَه و چَه چَه می‌کردند، فایده ای نداشت. دیگ کله پاچه را که بار می گذاشتند عُق می زدم و از بویش حالم بد می شد. تا همه ظرف هایشان را نمی شستند، به حالت طبیعی برنمی گشتم.

دو سه هفته می رفتم و فقط تماشایش می کردم. چنان با ولع با انگشتانش نان ترید آبگوشت را به دهان می کشید که انگار از قحطی برگشته است. با اصرارش حاضر شدم فقط یک لقمه امتحان کنم، مزه اش که رفت زیر زبانم، کله پاچه خور حرفه‌ای شدم. به هر کس که می گفتم کله پاچه خوردم خیلی خوشمزه بود و پشیمان هستم که چرا تا به حال نخورده ام، باور نمی کرد. می گفتند:
« تو؟ تو با این همه ادا و اطوار؟»

قبل از ازدواج خیلی پاستوریزه بودم، همه چیز باید تمیز می بود. سرم می رفت دهن زده کسی را نمی‌خورم. بعد از ازدواج به خاطر حشر و نشر با محمد حسین خیلی تغییر کردم. کله پاچه که به سبد غذایی ام اضافه شد هیچ. دهنی او را هم می خوردم. اگر سر دردی، مریضی یا هر مشکلی داشتیم معتقد بود برویم هیئت خوب می شویم. می‌گفت:
«می‌شه توشه ی تموم عمر و تموم سالت رو در هئیت ببندی!»

در محرم بعضی‌ها یک هیئت بروند می گویند بس است، ولی او از این هیئت بیرون می آمد، می رفت هیئت بعدی. یک سال روز عاشورا از شدت عزاداری، چند بار آمپول زد.

داخل ماشین مداحی می‌گذاشت. با مداح همراهی می‌کرد و یک وقت هایی پشت فرمان سینه می‌زد.

جزو آرزوهایش بود در خانه روضه ی هفتگی بگیریم، اما نمی‌شد. چون خانه‌مان کوچک بود و وسایلمان زیاد.
می‌گفت:
« دو برابر خونه تیر و تخته داریم!»

فردای روز پاتختی، چند تا از رفقایش را دعوت کرد خانه. بیشتر از پنج، شش نفر نبودند. مراسم گرفت. یکیشان طلبه بود که سخنرانی کرد و بقیه مداحی کردند. زیارت عاشورا و حدیث کسا هم خواندند. این تنها مجلسی بود که توانستیم در خانه برگزار کنیم. چون هنوز در آشپزی راه نیفتاده بودم، رفت و از بیرون شام خرید.

البته زیاد هیئت دو نفره داشتیم. برای هم سخنرانی می‌کردیم و چاشنی اش چند خط روضه هم می‌خواندیم، بعد چای، نسکافه یا بستنی می خوردیم.
می گفت:
«این خوردنیا الان مال هیئته!»
هر وقت چای می ریختم می آوردم می‌گفت:
« بیا دو، سه خط روضه بخونیم تا چای روضه خورده باشیم!»

زیارت عاشورا می خواندیم و تفسیر می کردیم. اصرار نداشتیم که جامعه ی کبیره را تا ته بخوانیم. یکی دو صفحه را با معنی می‌خواندیم، چون به زبان عربی مسلط بود برایم ترجمه می‌کرد و توضیح می‌داد.

کلا آدم بخوری بود موقع رفتن به هیئت یک خوراکی می خوردیم و موقع برگشتن آبمیوه، بستنی یا غذا، گاهی پیاده می رفتیم گلزار شهدای یزد. در مسیر رفت و برگشت دهانمان می جنبید. همیشه دنبال این بود برویم رستوران، غذای بیرون بهش می چسبید. من اصلا اهل خوردن نبودم، ولی او بعد از ازدواج مبتلایم کرد.

عاشق قیمه بود و از خوردنش لذت می برد. علاقه اش با بقیه ی خوراکی ها فرق داشت. چون قیمه ی امام حسین «علیه السلام» و هیئت را به یادش می‌انداخت کیف می کرد. هیئت که می رفتیم، اگر پذیرایی یا نذری می دادند به عنوان تبرک برایم می آورد. خودم قسمت خانم ها می گرفتم، ولی باز دوست داشت برایم بگیرد.

بعد از هیئت رایة العباس با لیوان چای، روی سکوی وسط خیابان منتظرم می ایستاد. وقتی چای و قند را به من تعارف می کرد، حتی بچه مذهبی ها هم نگاه می کردند. چند دفعه دیدم خانم های مسن تر تشویقش کردند و بعضی هایشان به شوهرانشان می گفتند‌:
«حاج آقا یاد بگیر، از تو کوچک تره!»


⏪ ادامه دارد...

………………………………………


🌱 #بوستان_داستان



🏡خانه ی هنر

https://splus.ir/roo_be_raah
┄┅══✼🍃🌷🍃✼══┅┄
4 ماه پیش
✍🏼 #خوش_نویسی


☘ هنرڪده

⇨🔹 https://splus.ir/roo_be_raah
🔹⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧
4 ماه پیش
❈✦❈🥀❈✦❈

«بشری شنان» هنرمند فلسطینی با استفاده از رنگ‌های قرمز و سیاه مایل به خاکستری، دود سیاه و زبانه‌های سرخ آتش برخاسته از ساختمان‌های غزه را به صورت چهره ی ده ‌ها کودکی ترسیم کرده است که زیر بمباران رژیم خونریز اسرائیل به شهادت رسیده اند.



🌷هنرڪده
⇨🔹 https://splus.ir/roo_be_raah
4 ماه پیش
┄┅═🍃🌷🍃═┅┄

📒 «قصه ی دلبری»


⏪ بخش سیزدهم:

اولین حقوقی که از سپاه گرفت ۲۵۰ هزار تومان بود. رفت با همه ی آن کتیبه خرید برای هیئت. از پرده فروشی، ریش ریش های پایین پرده را خرید و به کتیبه ها دوخت و همه را وقف هیئت کرد. پاتوقش پاساژ مهستان بود. روی شعر پیدا کردن برای امام حسین (علیه السلام) خیلی وقت می‌گذاشت شعارش این بود:
«ترک محرمات، رعایت واجبات، توسل به اهل بیت».
موقع توسل شعر و روضه می‌خواند. گاهی واگویه می کرد. اگر دو نفری بودیم که بلند بلند با امام حسین (علیه السلام) صحبت می کرد. اگر کسی هم دور و برمان نشسته بود، با نجوا توسلش را جلو می برد. بیشتر لفظ ارباب را برای امام حسین (علیه السلام) به کار می‌برد.
عاشق روضه های حاج منصور بود. ولی در سبک سینه زنی، بیشتر از حاج محمود کریمی خوشش می‌آمد.

نهم فروردین سال ۱۳۹۰ در تالار نور شهرک شهید محلاتی عروسی گرفتیم و ساکن تهران شدیم. خانواده‌ها پول گذاشتن روی هم و خانه ای نقلی در شهرک شهید محلاتی برایمان دست و پا کردند. خیلی آن جا را دوست داشت. چند وقتی که آن جا ساکن شدیم و جاهای دیگر تهران را دیدم، قبول کردم که واقعا موقعیتش بهتر است. هم محله ای مذهبی بود و هم ساکت و آرام. اکثر مسجدهای شهرک را پیاده می‌رفتیم، به خصوص مقبره الشهدا، کنار آن پنج شهید گمنام.

پیاده‌روی و کوهنوردی را دوست داشتم. یک بار با هم رفتیم تا ارتفاعات شهرک شهید محلاتی. موقع برگشتن پام پیچ خورد، خیلی ناراحت شد. رفتیم عکس گرفتیم دکتر گفت:
« تاندون پا کمی کشیده شده نیازی نیست گچ بگیرین!»
فردای آن روز رفت یک جفت کتانی خوب برایم خرید. با این که وضع مالی اش چندان تعریفی نداشت، کلا آدم دست و دلبازی بود. اهل پس انداز و این چیزها نبود، حتی بهش فکر نمی کرد. موقع خرید اگر از کارت بانکی استفاده می‌کرد، رسید نمی‌گرفت. برایش عجیب بود که ملت می ایستند تا رسید خریدشان را نگاه کنند.

می خواست خانه را عوض کند، ولی می گفت:
«زیر بار قرض و وام نمی رم!»
وقتی می دید پولش نمی‌رسد بی خیال می شد.

محدودیت مالی نداشتم. وقتی حقوق می گرفت مقداری بابت ایاب و ذهاب و بنزینش برمی‌داشت و کارت را می‌داد به من. قبول نمی‌کردم، می‌گفت:
«تو منی، من توام، فرقی نمی کنه!»

البته من بیشتر دوست داشتم از جیب پدرم خرج کنم و دلم نمی آمد از پول او خرید کنم از وضعیت حقوق سپاه خبر داشتم. از وقتی مجرد بودم کارتی داشتم که پدرم برایم پول واریز می‌کرد. بعد از ازدواج همان روال ادامه داشت.
خیلی ها ایراد می گرفتند که به فکر جمع کردن نیست و شمّ اقتصادی ندارد. اما هیچ وقت پیش نیامد به دلیل بی‌پولی به مشکل بر بخوریم. از وضعیت اقتصادی اش باخبر بودم، برای همین قید بعضی از تقاضاها را می‌زدم. برای جشن تولد و سالگرد ازدواج و این ها مراسم رسمی نمی‌گرفتیم، اما بین خودمان شاد بودیم.

سرمان می رفت. هیئتمان نمی رفت:
«رایة العباس چیذر»، دعای کمیل حاج منصور در شاه عبدالعظیم (علیه السّلام) غروب جمعه ها می رفتیم طرف خیابان پیروزی هیئت گودال قتلگاه.

حتی تنظیم می کردیم شب های عید در هیئتی که برنامه دارد، سالمان را تحویل کنیم، به غیر از روضه هایی که اتفاقی به تورمان می خورد، این سه تا هیئت را مقید بودیم. حاج منصور ارضی را خیلی دوست داشت.
رد خور نداشت شب های جمعه نرویم شاه عبدالعظیم (علیه السلام).
برنامه ثابت هفتگیمان بود. حاج منصور آن جا دو سه ساعت قبل از نماز صبح دعای کمیل می خواند. نماز صبح را می خواندیم و می رفتیم کله پاچه می خوردیم به قول خودش: «بریم کَلَپچ بزنیم!»


⏪ ادامه دارد...

………………………………………

🌱 #بوستان_داستان


🏡خانه ی هنر

https://splus.ir/roo_be_raah
┄┅══✼🍃🌷🍃✼══┅┄
4 ماه پیش
#نقاشی_خط «در حال و هوای عاشورا»



🏡خانه ی هنر
https://splus.ir/roo_be_raah
💠⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧
4 ماه پیش
#کاریکاتور

✡ «سلاحِ رسانه، واقعاً خطرناک است!»


🏡خانه ی هنر
https://splus.ir/roo_be_raah
💠⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧
4 ماه پیش
✍ #نقاشی_با_خودکار



🏡خانه ی هنر
https://splus.ir/roo_be_raah
💠⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧
4 ماه پیش
‌ೋღ 💖 ღೋ

🕊 ڪوچه باغ #شعر


ای زنـدگی تن و توانم هـمه تو
جانی و دلی ای دل و جانم همه تو

تو هستی من شدی از آنی همه من
من نیست شدم در تو از آنم همه تو

#مولوی


☘ هنرڪده
⇨🔹 https://splus.ir/roo_be_raah
------------------------🌹-------------------------
4 ماه پیش
┄┅═🍃🌷🍃═┅┄

📒 «قصه ی دلبری»


⏪ بخش دوازدهم:

یک ماه بعد از عقد، جور شد رفتیم حج عمره. سفرمان همزمان شد با ماه رمضان. برای این که بتوانیم روزه بگیریم، عمره را یک ماهه به جا آوردیم. کاروان یک دست نبود پیر و جوان و زن و مرد. ما جزو جوانترهای جمع به حساب می آمدیم. با کارهایی که محمدحسین انجام می‌داد، باز مثل گاو پیشونی سفید دیده می شدیم. از بس برایم وسواس به خرج می داد.

در مدینه گیر داده بودم که کوچه بنی هاشم را پیدا کنیم. بلد نبود، به استاد تاریخ دانشگاهمان زنگ زدم و از او سوال کردم. ایشان نشانی را دقیق ترسیم کرد. از باب جبرئیل تا بقیع و قشنگ توضیح داد که حد و حریم کوچه از کجا تا کجاست. هر وقت می‌رفتیم عرب ها آن جا خوابیده یا نشسته بودند. زیاد روضه می خواند. گاهی وسط روضه ها
شرطه های سعودی می‌آمدند و اعتراض می‌کردند. کتاب دستش نمی گرفت، از حفظ می خواند. هر وقت مأموران سعودی مزاحم می شدند، وسط روضه می‌گفت:
« بر پدر همه تون لعنت!»

چند بار هم در مسجد الحرام نزدیک بود دستگیرش کنند. با وهابی ها کَل کَل می کرد خوشم می آمد این ها از رو بروند. از طرفی می دانستم اگر نصیحتش بکنم که بی خیال این ها بشو، تأثیری ندارد.

دوتایی بار اولمان بود می‌رفتیم مکه. می دانستم اولین بار که نگاهمان به خانه کعبه بیفتد سه حاجت شرعی ما برآورده می‌شود. همان استاد تاریخ گفت:
«قبل از دیدن خانه کعبه اول سجده کنید. بعد که تقاضای خودتان را از خدا خواستید سر از سجده بردارید»
زودتر از من سرش را آورد بالا. به من گفت:
«توی سجده باش! بگو خدایا من و کل زندگی و همه چیزم رو خرج خودت کن، خرج امام حسین (علیه السلام) کن.»

وقتی نگاهم به خانه ی کعبه افتاد گفت:
«ببین خدا هم مشکی پوش حسینه!»
خیلی منقلب شدم. حرف هایش آدم را به هم می ریخت. کل طواف را با زمزمه روضه انجام می‌داد، طوری که بقیه به هوای روضه هایش می سوختند.

در سعیِ صفا و مروه دعاها که تمام می شد روضه می خواند، دعای جوشن کبیر می خواند یا مناجات حضرت امیر (علیه السلام) و من همراهی اش می‌کردم.

بهش گفتم:
«باید بگیم خوش به حال هاجر! اون قدر که رفتی و اومدی بالأخره آب برای اسماعیلت پیدا شد، کاش برای رباب هم آب پیدا می شد!»
انگار آتشش زدم بلند بلند شروع کرد به گریه کردن.

موقعی که برای غار حرا از کوه می رفتیم بالا خسته شدم، نیمه‌های راه بریده بودم و دم به دقیقه می‌نشستم. شروع کرد مسخره کردن که:
«چه زود پیر شدی! تنبلی می کنی؟»
بهش گفتم:
«من با پای خودم می آم، هر وقتم بخوام می شینم. بمیرم برای اسرای کربلا، مردان نامحرم بهشون می خندیدن!»
بد با دلش بازی کردم. نشست سرش را زیر انداخت و روضه خوانی اش گل کرد.

در طواف، دست هایش را برایم سپر می کرد که به کسی نخورم. با آب و تاب دور و برم را خالی می‌کرد تا بتوانم «حجر الاسود» را ببوسم.

کمک دست بقیه هم بود خیلی‌ به زوار سالمند کمک می‌کرد. مادر شهیدی با دخترش آمده بود طواف و کارهای دیگر برایش مشکل بود. دخترش توانایی بعضی کارها را نداشت خیلی هوایشان را داشت. از کمک برای انجام طواف گرفته تا عکس گرفتن از مادر و دختر.

یک بار وسط طواف مستحبی، شک کردم چرا همه دارند ما را نگاه می کنند. مگر ظاهر یا پوششمان اشکالی دارد؟ یکی از خانم‌های داخل کاروان بعد از غذا، من را کشید کنار و گفت:
«صدقه بذار کنار. این جا بین خانما صحبت از تو و شوهرته که مثل پروانه دورت می چرخه!»
از این نصیحت های مادرانه کرد خندید و گفت:
«این که می گن خدا در و تخته رو به هم جفت می کنه نمونه ش شمایین!»

دائم با دوربینش چیلیک چیلیک عکس می گرفت بهش اعتراض می‌کردم:
«اومدی زیارت یا عکس بگیری؟»

یک انگشتر عقیق مستطیل شکل هم داشت که روی آن حک شده بود:
«یا زهرا»
در مکه هدیه داد به شیعه ای یمنی. وقتی رفتیم مکه، گفت:
«دیگه دوست ندارم بیام! باشه تا از دست سعودی‌ها آزاد بشه!»

کلا نه تنها مکه یا جاهای دیگر، در خانه هم کاری می‌کرد که وصل شود به اهل بیت (علیه السلام) خاصه امام حسین (علیه السلام) یکی از چیزهایی که باعث شد از تنفر به بی‌تفاوتی برسم و بعد بهش عشق و علاقه پیدا کنم، همین کارهایش بود. دیدم دیوانه وار هیئتی است. همه دوست دارند در هیئت شرکت کنند، ولی این که چه قدر مایه بگذارند، مهم است.


⏪ ادامه دارد...

………………………………………

🌱 #بوستان_داستان



🏡خانه ی هنر


https://splus.ir/roo_be_raah
┄┅══✼🍃🌷🍃✼══┅┄
4 ماه پیش
✍🏼 #خوش_نویسی

✋یا حسین مظلوم


🏡خانه ی هنر
⇨🔹 https://splus.ir/roo_be_raah
🔹⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧
4 ماه پیش
┄┅═🍃🌷🍃═┅┄

📒 «قصه ی دلبری»


⏪ بخش یازدهم:

سر جلسه ی امتحان، بچه‌ها با چشم و ابرو به من تبریک می گفتند. صبرشان نبود بیایم بیرون تا ببینند با چه کسی ازدواج کرده ام. جیغی کشیدند شبیه همان جیغ خودم وقتی که خانم ابویی گفت:
« محمدخانی آمده خواستگاریت!» گفتند:
«ما را دست انداختی!»

هر چه قسم و آیه خوردم، باورشان نشد. به من زنگ زد آمده بود نزدیک دانشگاه. پشت سرم آمدند که ببینند راست می‌گویم یا شوخی می کنم. نزدیک در دانشگاه گفتم:
« ایناها! باور کردین؟ اون جا منتظرمه!»
گفتند:
«نه تا سوار موتورش نشی باور نمی کنیم!»

وقتی نشستم پشت سرش، پرسید:
«این همه لشکر کشی برای چیه؟»

همین طور که به چشم های بابا قوری بچه ها می خندیدم گفتم:
«اومدن ببینن واقعا تو شوهرمی یا نه!»

البته آن موتور تریل معروفش را نداشت کلاً آن موتور وقف هیئت بود. عاشق موتورسواری بودم. ولی بلد نبودم چه طور باید با حجاب کامل بنشینم روی موتور.
خانم های هیئت یادم دادند. راستش تا قبل از ازدواج سوار نشده بودم. چند بار با اصرار، دایی ام را مجبور کرده بودم که من را بنشاند ترک موتور همین.

با هم رفتیم خانه دانشجویی اش در یک زیر زمین که باور نمی‌کردی خانه دانشجویی باشد، بیشتر به حسینیه ا‌ی نقلی شبیه بود. ولی از حق نگذریم، خیلی کثیف بود آن قدر آن جا هیئت گرفته بودند و غذا پخته بودند که از در و دیوارش لکه و چرک می بارید. تازه می گفت‌:
« به خاطر تو این جا رو تمیز کرده م.»

گوشه ی یکی از اتاق ها، یک عالمه جوراب تلنبار شده بود. معلوم نبود کدام لنگه برای کدام است، فکر کنم اشتراکی می پوشیدند. اتاق ها پر بود از کتیبه های محرم و عکس شهدا. از این کارش خوشم آمد.

بابت شکل و شمایل و متن کارت عروسی خیلی بالا و پایین کرد. خیلی از کارت ها را دیدیم پسندش نمی‌شد. نهایتاً رسید به جمله از حضرت آقا با دست خط خودشان.

«بسم الله الرحمن الرحیم
همسری شما جوانان عزیزم را که پیوند دل ها و جسم ها و سرنوشت هاست، صمیمانه به همه شما فرزندان عزیزم تبریک می‌گویم.» «سید علی خامنه ای»

دستخط را دانلود کرد و ریخت روی گوشی. انتخابمان برای مغازه دار جالب بود. گفت:
«من به رهبر ارادت دارم، ولی تا به حال ندیدم کسی خط ایشون رو داخل کارت عروسیش چاپ کنه!»
از طرفی هم پافشاری می‌کرد که نمی‌شود از متن های حاضر، یکی را انتخاب کنیم. محمدحسین در این کارها سر رشته داشت به طرف قبولاند که می‌شود در فتوشاپ این کارت را با این مشخصات، طراحی و چاپ کرد.

قضاوت دیگران هم درباره کارت متفاوت بود. بعضی‌ها می‌گفتند قشنگ است، بعضی ها هم خوششان نیامد. نمی‌دانم کسی بعد از ما از این نوع کارت استفاده کرد یا نه، ولی بابش باز شد تا چند نفر از بچه های فامیل، عقدشان را داخل امامزاده برگزار کنند.

از همان اول با اسباب و اثاثیه زیاد موافق نبود. می‌گفت:
«این همه تیر و تخته به چه کارمون می آد؟»
از هر دری سخن گفتم و چند تا منبر رفتم برایش تا راضی اش کنم. موقع خرید حلقه ، پایش را کرده بود در یک کفش که به جایش انگشتر عقیق بخریم باز باید میز مذاکره تشکیل می‌دادیم و آقا رو قانع می کردیم. بهش گفتم:
« انگشتر عقیق باشه برای بعد، الآن باید حلقه بخریم!»
حلقه را خرید، ولی اولین بار که رفتیم مشهد، انگشتر عقیقی را انتخاب کرد و دادیم همان جا برایش ساختند.

کاری به رسم و رسوم نداشت. هر چه دلش می گفت همان راه را می رفت. از حرکات و سکنات خانواده اش کاملا مشخص بود هنوز در حیرت اند که آیا این آدم همان محمد‌حسینی است که هزار رقم شرط و شروط داشت؟

روزی موقع خرید جهیزیه خانم فروشنده به عکس صفحه ی گوشی ام اشاره کرد و پرسید:
«این عکس کدام ‌شهیده؟»
خندیدم که «هنوز شهید نشده، شوهرمه»

کم کم با رفت و آمد و بگو بخند هایش، توجه همه را جلب کرد. آدم یخی نبود سریع با همه گرم می گرفت و سر رفاقت را باز می‌کرد. با مادربزرگ اُخت شد و برو بیا پیدا کرد. چند وقت یک بار یکی دو شب خانه اش می ماندیم. با آن خانه انس پیدا کرده بود، خانه ای قدیمی و سقف های ضربی. زیاد می رفت به گوسفندهایش سر می‌زد.

طوری شده بود که خیلی از جوان‌های فامیل می‌آمدند پیشش برای مشاوره ازدواج. بعضی هایشان می خندیدند که
«زیر لیسانس حرف بزن بفهمیم چی می گی!»

دختر خاله ام می‌گفت:
«الان داره خودش را رحیم پور ازغدی می بینه!»
من هم مسخره اش می کردم:
«ازغدی رو می شناسی؟ ایشون محمد حسین شونه!»
خدایی قلمبه سلمبه حرف می زد، ولی آخر حرف‌هایش به این می رسید که «طرف به دلت نشسته یا نه؟» زیاد هم از ازدواج خودمان مثال می زد.


⏪ ادامه دارد...

………………………………………

🌱 #بوستان_داستان


🏡خانه ی هنر


https://splus.ir/roo_be_raah
┄┅══✼🍃🌷🍃✼══┅┄
4 ماه پیش
#پویانمایی «سقا»

🎤مداحی: حاج محمود کریمی



💠 هنرڪده
⇨🔹 https://splus.ir/roo_be_raah
4 ماه پیش
┄┅═🍃🌷🍃═┅┄

📒 «قصه ی دلبری»


⏪ بخش دهم:

همیشه در فضای مراسم عقد، کف زدن و کِل کشیدن و این ها را دیده بودم. رفقای آقای محمد حسین زیارت عاشورا خواندند و مراسم وصل به هیئت و روضه شد. آنها هم بعد از روضه مسخره بازیشان سر جایش بود.

شروع کردند به خواندن شعر «رفتند یاران چابک سواران...»

چشمش برق می زد گفت:
« تو همونی که دلم می خواست، کاش منم همونی شم که تو دلت می خواد!» مدام زیر لب می گفت:
«شُکر که جور شد. شکر که همونی که می خواستم شد، شکر که همه چی طبق میلم جلو می ره. شکر!»

موقع امضای سند ازدواج دستم می لرزید، مگه تمامی داشت. شنیده بودم باید خیلی امضا بزنی، ولی باورم نمی شد تا این حد. امضاها مثل هم در نمی آمد. زیر زیرکی می خندید:
«چرا دستت می لرزه؟ نگاه کن! همه امضاها کج و کوله شده!»

بعد از مراسم عقد رفتم آرایشگاه، قرار شد خودش بیاید دنبالم. دهان خانواده اش باز مانده بود که چه طور زیر بار رفته بیاید آتلیه. اصلا خوشش نمی آمد، وقتی دید من دوست دارم، کوتاه آمد. ولی وقتی آمد آن جا قصه عوض شد. سه چهار ساعت بیشتر نبود که با هم محرم شده بودیم. یخم باز نشده بود. راحت نبودم. خانم عکاس برایش جالب بود یک آدم مذهبی با آن ظاهر، این قدر مسخره بازی در می‌آورد که در عکس‌ها بخندم.

همان شب رفتیم زیارت شهدای گمنام دانشگاه آزاد. پشت فرمان بلند بلند می خواند:
« دست من و تو نیست اگر نوکرش شدیم/
خیلی حسین زحمت ما را کشیده است!»

کنار قبور شهدا شروع کرد به خواندن زیارت عاشورا و دعای توسل. یاد روزهایی افتادم که با بچه‌ها می آمدیم این جا و او همیشه ی خدا این جا پلاس بود. بودنش بساط شوخی را فراهم می‌کرد که «این باز اومده سراغ ارث پدرش!»

سفره ی خاطراتش را باز کرد که به این شهدا متوسل شده یکی را پیدا کنند که پای کارش باشد. حتی آمده و از آنها خواسته بتواند راضی ام کند به ازدواج. می گفت قبل از این که قضیه ی ازدواجمان مطرح شود، خیلی از دوستانم می آمدند درباره ی من از او مشورت می خواستند. حتی به او گفته بودند که برایشان از من خواستگاری کند. غش غش می خندید که
«اگر می گفتم دختر مناسبی نیست ، بعدا به خودم می گفتن پس چرا خودت گرفتیش؟ اگه هم می گفتم برای خودم می خوام که معلوم نبود تو بله بگی!» حتی گفت:
« اگه اسلام دست و پام رو نبسته بود، دلم می خواست شما رو یه کتک مفصل بزنم!»
آن کَل کَل های قبل از ازدواج، تبدیل شدن به شوخی و بذله گویی. آن شب، هر چه شهید گمنام در شهر بود، زیارت کردیم.

فردای روز عقد رفتیم خانه ی خاله ی مادرش. آن جا هم سرِ ماجرا وصل می شد به شهادت. همسر شهید بود، شهید موحدین.

روز بعد از عقد نرفتم امتحان بدهم. محمدحسین هم ظهرش امتحان داشت. با اعتماد به نفس، درس نخوانده رفت سر جلسه. قبل از امتحان نشسته بود پای یکی از رفقایش که درس را در ده دقیقه برایش بگوید. جالب این که آن درس را قبول شد. قبل از امتحان زنگ زد که
«دارم می آم ببینمت!»
گفتم:
« برو امتحان بده که خراب نشه!»
خندید که:
«اتفاقاً می آم که امتحانم خراب نشه!»

آمد. گوشه ی حیاط ایستاد، چند دقیقه ای با هم صحبت کردیم. دوباره این جمله را تکرار کرد:
«تو همونی که دلم خواست، کاش منم همونی بشم که تو دلت می خواد !»
رفت که بعد از امتحان، زود برگردد.

تولدش روز بعد از عقدمان بود. هدیه خریده بودم: پیراهن، کمربند، ادکلن. نمی‌دانم چه قدر شد، ولی به خاطر دارم چون می‌خواستم خیلی مایه بگذارم، همه را مارک دار خریدم و جیبم خالی شد. بعد از نهار با کیک و چند تا شمع رفتم داخل اتاق. شوکه شد. خندید:
«تولد منه؟ تولد تو؟ اصلا کی به کیه؟»
وقتی کادو را بهش دادم گفت:
« چرا سه تا؟»
خندیدم که «دوست داشتم!»
نگاهی به مارک پیراهنش انداخت و طوری که توی ذوقم نزده باشد، به شوخی گفت:
«اگر ساده ترم می خریدی، به جایی بر نمی‌خورد!»
یک پیس از ادکلن را زد کف دستش. معلوم بود خیلی از بویش خوشش آمده:
«لازم نکرده فرانسوی باشه. مهم اینه که خوشبو باشه!»
برای کمربند چرم دو رو هم حرفی نزد. آخر سر خندید که
«بهتر نبود خشکه حساب می کردی می دادم هیئت؟»


⏪ ادامه دارد...

………………………………………

🌱 #بوستان_داستان


🏡خانه ی هنر


https://splus.ir/roo_be_raah
┄┅══✼🍃🌷🍃✼══┅┄
4 ماه پیش
#نماهنگ

💠 ڪوتاهترین راه رسیدن به «الله»


☘ هنرڪده
⇨🔹 https://splus.ir/roo_be_raah
4 ماه پیش
✍ #خط_خودکاری

🏡خانه ی هنر

⇨🔹 https://splus.ir/roo_be_raah
🔹⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧
4 ماه پیش
┄┅═🍃🌷🍃═┅┄

📒 «قصه ی دلبری»


⏪ بخش نهم:

مسئول اعتکاف دانش آموزی یزد بود. قرار شد بعد از ایام البیض برویم کنار معراج شهدای گمنام دانشگاه، عقد کنیم. رفته بود پیش حاج آقا آیت‌اللهی که بیاید برای خواندن خطبه عقد. ایشان گفته بودند:
«بروید امامزاده جعفر یزد.»

خانواده ها به این تصمیم رسیده بودند که دو تا مراسم مفصل در سالن بگیرند: یکی یزد، یکی تهران. مخالفت کرد گفت:
«باید یکی را ساده بگیریم.»

اصلا راضی نشد من را انداخت جلو که بزرگترها را راضی کنم. چون من هم با او موافق بودم زور خودم را زدم تا آخر به خواسته اش رسید.

شب تا صبح خوابم نبرد دور حیاط راه می رفتم. تمام صحنه ها مثل فیلم در ذهنم رد می شد همه آن منت کشی هایش. از آقای قرائتی شنیده بودم:
«۵۰ درصد ازدواج تحقیقه، ۵۰ درصد توسل. نمی شه به تحقیق امید داشت، ولی می‌توان به توسل دل بست.»

با این که به دلم نشسته بود ولی باز دلهره داشتم متوسل شدم. زنگ زدم به حرم امام رضا (علیه السلام) همان که خیرم کرده بود برایش. چشمانم را بستم با نوای صلوات خاصه خودم را پای ضریح می دیدم. در بین همهمه ی زائران حرفم را دخیل بستم به ضریح:
« ما از تو به غیر از تو نداریم تمنا/
حلوا به کسی ده که محبت نچشیده»

همه را سپردم به امام «علیه السلام».

رفتم اتاقم با هدیه هایش ور رفتم:کفن شهید گمنام، پلاک شهید. صدای اذان مسجد بلند شد مادرم سر کشید داخل اتاق و گفت:
«نخوابیدی؟ برو یه سوره قرآن بخون!»
ساعت ۶ و نیم صبح خاله ام آمد. با مادرم وسایل سفره عقد را جمع می‌کردند. نشسته بودم و بِرّوبِر نگاهشان می کردم. با خودم گفتم:
« یعنی همه اینا داره جدی می شه؟» خاله‌ام غرولندی کرد که:
«کمک نمی کنی حداقل پاشو لباست رو بپوش!»
همه عجله داشتند که باید زودتر عقد خوانده شود تا به شلوغی امامزاده نخوریم.

وقتی با کت و شلوار دیدمش پقی زدم زیر خنده. هیچ کس باور نمی کرد، این آدم تن به کت و شلوار بدهد. از بس ذوق مرگ بود، خنده ام گرفت. به شوخی بهش گفتم:
«شما کت و شلوار پوشیدی یا کت و شلوار شما را پوشیده؟»
در همه عمرش فقط دو بار با کت و شلوار دیدمش: یک بار برای مراسم عقد، یک بار هم برای عروسی.

همسایه و دوست و آشنا با تعجب می پرسیدند:
«حالا چرا امامزاده؟»
نداشتیم بین فک و فامیل کسی که این قدر ساده دخترش را بفرستد خانه ی بخت.

سفره عقد ساده ای انداختیم، وسایل صبحانه را با کمی نان و پنیر و سبزی و گردو و شیرینی یزدی گذاشتیم داخل سفره. خیلی خوشحال بودم قسمت شد قرآن و جانماز هدیه ی حضرت آقا را بگذارم داخل سفره ی عقد.

سال ۱۳۸۶ که حضرت آقا آمده بودند یزد، متنی بدون اسم برای ایشان نوشته بودم. چند وقت بعد از دفتر ایشان زنگ زدند منزلمان که:
« نویسنده این متن زنه یا مرد؟»
مادرم گفت:« دخترم نوشته!»
یکی دو هفته گذشت که دیدیم پستچی بسته ای آورده است.

آقای آیت‌اللهی خطبه ی عقد مفصلی خواندند با تمام آداب و جزئیات. فامیل می‌گفتند:
«ما تا حالا این طور خطبه ای ندیده بودیم!»
حالا در این هیر و ویر پیله کرده بود که برای شهادتش دعا کنم. گفت:
«این جا جایی که دعا مستجاب می شه!»

هر چه می خواستم بهش بفهمانم ول کن، این قدر روی این مطلب پا فشاری نکن، راه نمی‌داد. و هی می گفت:
«تو سبب شهادت منی، من این رو با ارباب عهد بستم، مطمئنم که شهید می شم!»

فامیل که از ابتدای امر کاملا گیج بودند. آن از ریخت و قیافه داماد، این هم از مکان خطبه عقد. آن ها آدمی با این ‌همه ریش را جز در لباس روحانیت ندیده بودند. بعضی‌ها که فکر می‌کردند طلبه است. با توجه به اوضاع مالی پدرم خواستگارهای پول داری داشتم که همه دست به سر کرده بودم. حالا برای همه سؤال شده بود. مرجان به چه چیز این آدم دل خوش کرده که «بله» گفته است. عده ای هم با مکان ازدواجمان کنار می‌آمدند، ولی می گفتد: مهریه ش را کجای دلمون بذاریم. «چهارده تا سکه هم شد مهریه؟!»


⏪ ادامه دارد...

………………………………………

🌱 #بوستان_داستان



🏡خانه ی هنر

https://splus.ir/roo_be_raah
┄┅══✼🍃🌷🍃✼══┅┄
4 ماه پیش
🖌 #نقاشی چند بُعدی «گذرِ عمر»

☘ هنرڪده

⇨🔹 https://splus.ir/roo_be_raah
🔹⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧⇧
4 ماه پیش
┄┅═🍃🌷🍃═┅┄

📒 «قصه ی دلبری»


⏪ بخش هشتم:

مادرش زنگ زد تا جواب بگیرد. من که از ته دل راضی بودم. پدرم هم توپ را انداخته بود در زمین خودم. مادرم گفت:
«به نظرم بهتره چند جلسه ی دیگه با هم صحبت کنن!»
کور از خدا چه می‌خواهد، دو چشم بینا!

قارقار صدای موتورش در کوچه مان پیچید. سر همان ساعتی که گفته بود رسید، چهار بعد از ظهر یکی از روزهای اردیبهشت. نمی‌توانم آن دست گل را چه طور با موتور این قدر سالم رسانده بود. مادرم به دایی ام زنگ زد که بیاید سبک سنگینش کند.

تا وارد اتاق شد پرسید:
«دایی تون نظامیه!»
گفتم: «از کجا می دونین؟»
خندید که «از کفشش حدس زدم!»
برایم جالب بود که حواسش به کفش‌های دم در هم بود. چندین مرتبه ذکر خیر پدر را کشید وسط برای این که صادقانه سیر تا پیاز زندگیش را برای او گفته بود. یادم نیست از کجا شروع شد که بحث کشید به مهریه. پرسید:
«نظرتون چیه؟»
گفتم: «همون که حضرت آقا می گن»
بال در آورد قهقهه زد:
«یعنی چهارده تا سکه!»
از زیر چادر سرم را تکان دادم که یعنی بله!
می خواست دلیلم را بداند.
گفتم: «مهریه خوشبختی نمی آره!»
حدیث هم برایش خواندم:
«بهترین زنان امت من زنی است که مهریه ی او از دیگران کمتر باشد!»
این دفعه من منبر رفته بودم.

دلش نمی آمد صحبتمان تمام شود حس کردم زور می زند سر بحث جدیدی باز کند. سه تا نامه جدید نوشته بود برایم
گرفت جلویم و گفت:
«راستی سرم بره هیئتم ترک نمی شه!»

ته دلم ذوق کردم نمی دانم او هم از چهره ام فهمید یا نه، چون دنبال این طور آدمی می گشتم.

حس می‌کردم حرف دیگری هم دارد. انگار مزه مزه می کرد. گفت:
«دنبال پایه می‌گشتم باید پایه م باشید نه ترمز! زن اگه حسینی باشه ، شوهرش زهیر می شه!»
بعد هم نقل قولی از شهید سید مجتبی علمدار به میان آورد:
«هر کس را که دوست داری باید برایش آرزوی شهادت کنی!»


⏪ ادامه دارد...

………………………………………

🌱 #بوستان_داستان



🏡خانه ی هنر

https://splus.ir/roo_be_raah
┄┅══✼🍃🌷🍃✼══┅┄
4 ماه پیش
🎨 #نقاشی

▪️شهادت حضرت علی اصغر (درود خداوند بر ایشان)

🏡خانه ی هنر
⇨💠 https://splus.ir/roo_be_raah
4 ماه پیش
دریافت سروش پلاس